Podgrzewacz z grzałką elektryczną a rachunek za prąd – gdzie to widać

Warto wiedzieć, od czego ta kwota zależy i które z popularnych porad rzeczywiście coś zmieniają, a które są powtarzane bez pokrycia.

Kiedy grzałka podnosi rachunek

Energia potrzebna do podgrzania wody zależy od jej ilości i od różnicy temperatur, a nie od mocy urządzenia. Grzałka o większej mocy nagrzeje zasobnik szybciej i wyłączy się, mniejsza będzie pracowała dłużej, zużywając podobnie.

Realny wpływ na rachunek mają trzy rzeczy: ilość zużywanej wody, temperatura utrzymywana w zasobniku i straty postojowe, czyli ciepło oddawane do otoczenia między poborami.

Dlatego zwykła grzalka do bojlera z termostatem ustawionym na rozsądną wartość pracuje taniej niż ta sama grzałka przy temperaturze ustawionej na maksimum, choć zużyta woda jest ta sama.

Temperatury nie obniża się jednak dowolnie. W zasobnikach utrzymuje się wartość zabezpieczającą przed rozwojem bakterii, zwykle w okolicach pięćdziesięciu pięciu stopni, z okresowym podgrzewem do wyższej.

Straty postojowe i izolacja

Zasobnik oddaje ciepło przez cały czas, także wtedy, gdy nikt nie korzysta z wody. Producenci podają tę wartość w karcie katalogowej jako zużycie postojowe i różnice między urządzeniami są tu znaczne.

Drugim źródłem strat są nieizolowane przewody wychodzące z zasobnika. Pierwsze metry rury po stronie ciepłej wody oddają ciepło najszybciej, a izolacja tego odcinka kosztuje kilkadziesiąt złotych.

Trzecim, często pomijanym, jest cyrkulacja pracująca całą dobę. W domu, w którym nikogo nie ma przez osiem godzin, utrzymywanie obiegu w tym czasie jest czystą stratą, a sterownik czasowy rozwiązuje to jednym ustawieniem.

Czwartym czynnikiem jest dobór pojemności zasobnika do rzeczywistego zapotrzebowania. Zbiornik przewymiarowany utrzymuje w cieple wodę, z której nikt nie korzysta, a zbyt mały wymusza dogrzewanie w ciągu dnia, czyli w godzinach droższej taryfy. Dobór opiera się na liczbie osób i na porach korzystania z łazienki, a nie na powierzchni domu.

Kamień na grzałce

W wodzie twardej związki wapnia wytrącają się przy podgrzewaniu i osadzają na elemencie grzejnym. Warstwa osadu ma słabą przewodność cieplną, więc grzałka pracuje w wyższej temperaturze i zużywa więcej energii.

Objawem jest wydłużający się czas nagrzewania i charakterystyczne trzaski przy pracy. Przy zaawansowanym osadzie różnica w zużyciu sięga kilkunastu procent, a żywotność elementu skraca się wyraźnie.

Dlatego zasobnik czyści się co kilka lat, przy okazji wymieniając anodę ochronną. Anoda jest elementem zużywalnym i jej brak oznacza korozję zbiornika, czyli awarię nie do naprawienia.

Zabezpieczenie na wypadek braku prądu

Przy podgrzewaniu wody wyłącznie prądem dłuższa przerwa w dostawie energii oznacza brak ciepłej wody. W budynkach z kotłem na paliwo stałe albo z kominkiem z płaszczem wodnym stosuje się układy dwufunkcyjne.

Zasobnik z wężownicą pozwala podgrzewać wodę z dwóch źródeł: z instalacji grzewczej i elektrycznie. Latem pracuje grzałka, zimą instalacja, a przy braku prądu pozostaje drugie źródło.

Osobną kwestią jest zabezpieczenie samego układu. Zawór bezpieczeństwa przy zasobniku jest elementem obowiązkowym, a jego zadziałanie przy przegrzaniu jest jedyną barierą przed wzrostem ciśnienia w zbiorniku.

Przy wodzie o wysokiej twardości warto rozważyć zmiękczanie albo filtr ograniczający wytrącanie osadu. W skali domu koszt takiego rozwiązania rozkłada się na kilka lat, ale chroni nie tylko podgrzewacz, lecz także pralkę, zmywarkę i armaturę, czyli wszystko, co ma kontakt z podgrzewaną wodą.

Ile to realnie kosztuje

Podgrzanie stu litrów wody o czterdzieści stopni to zużycie rzędu kilku kilowatogodzin. Przy czteroosobowej rodzinie zużywającej takie ilości codziennie daje to pozycję, którą widać na rachunku bez szukania.

Największą oszczędność przynosi ograniczenie zużycia wody, a nie zmiana urządzenia. Perlator na baterii, krótszy prysznic i sprawna armatura bez kapiących zaworów działają natychmiast i praktycznie nic nie kosztują.

Drugim krokiem jest taryfa. Przy zasobniku o odpowiedniej pojemności da się przesunąć nagrzewanie na godziny tańsze, ale ma to sens wyłącznie wtedy, gdy zbiornik pomieści dobowe zapotrzebowanie.

Dobór i zakup

Przy wymianie grzałki liczy się moc, gwint przyłącza, długość elementu i rodzaj termostatu. Wymiary zależą od konkretnego zasobnika i element uniwersalny nie zawsze się mieści.

Warto przy tej okazji wymienić anodę i uszczelnienie kołnierza, bo dostęp do nich ma się tylko przy otwartym zbiorniku. Powtarzanie całej operacji za rok jest stratą czasu i wody spuszczonej z instalacji.

Asortyment grzałek, zasobników i armatury zabezpieczającej z podanymi mocami oraz gwintami obejmuje katalog Onninen. Karty katalogowe ze zużyciem postojowym znajdziesz na www.onninen.pl.