Dzięki Cameracie Niedziela Palmowa (29 marca) w Tucholi miała wyjątkową oprawę. Koncert pasyjny chóru niósł zadumę i symbolicznie rozpoczął w naszym mieście Wielki Tydzień – najważniejszy czas w roku dla chrześcijan. Wydarzeniu towarzyszyły głębokie przeżycia artystyczne ale i (a może przede wszystkim?) duchowe. Po południu w kościele swoje przesłanie niosły nawet "dźwięki" ciszy.

::addons{"type":"only-with-us", "color":"black"}

Chcemy spojrzeć na Chrystusa przez mniejszą liczbę słów, a bardziej przez dźwięki, które wyrastają z dusz osób układających melodie do poszczególnych tekstów. Chcemy w duchu wiary przeżyć tę kontemplację, patrząc na Jezusa umierającego na krzyżu

– mówił do zgromadzonych w świątyni pw. Bożego Ciała w Tucholi proboszcz Ireneusz Kalf. Słowa te wypowiadał chwilę po nabożeństwie pasyjnym, bo właśnie od Gorzkich Żali rozpoczął się niedzielny koncert. Równie dobrze można go jednak rozpatrywać w kategoriach właśnie wspomnianej muzycznej kontemplacji. 

Ludu, mój ludu cóżem ci uczynił...

Spotkaniu przyświecało hasło: Christe, lux mundi, czyli Chryste, światłości świata. W dalszych wersach pieśni o tym samym tytule, która wybrzmiała na sam koniec koncertu wielkopostnego, można było usłyszeć: "Kto idzie za Tobą, będzie miał światło życia".

Programu nie tworzą przypadkowe utwory wielkopostne. Zostały one tak dobrane, żeby stanowiły całość i niosły pewien przekaz. Na początku głosy męskie zaśpiewają jedną z najstarszych pieśni wielkopostnych, fragment "Żołtarza Jezusów", który uzmysłowi nam czyn Judasza. Później przeniesiemy się do Ogrójca, posłuchamy pieśni pasyjnych. W kluczowych momentach będą wybrzmiewały kołatki wielkopostne, które symbolizują Mękę Pańską i jednocześnie zapowiadają nadchodzące Wielki Tydzień oraz Triduum Paschalne

– opisywała na samym początku Marzenna Tyrańska, dyrygentka Cameraty.

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"5337"}

W programie pojawił się też fragment adoracji Krzyża Świętego nawiązujący do Wielkiego Piątku. Chór wykonał Psalm 50, pieśń Przepuść nam Panie, przejmujące lamentacje Jezusa Ludu, mój ludu cóżem ci uczynił. Były też fragmenty Ewangelii Świętego Jana, utwór W naszych ciemnościach, o Panie, rozpal ogień, który nigdy nie zagaśnie i na sam koniec wspomniany już Christe, lux mundi.

Podczas niedzielnego popołudnia elementem, niejako nierozerwalną całością prezentowanej muzyki chóralnej, była... cisza. Licznie zgromadzona publiczność świetnie to rozumiała, a gromkie oklaski wypełniły mury kościoła dopiero na sam koniec. Wcześniej, pomiędzy każdym z utworów, dało się słyszeć jedynie wspomnianą już ciszę, której siła stała się nie do przecenienia.

W poszukiwaniu wiary?

Chórzyści z Marzenną Tyrańską na czele kolejny już raz przenieśli zebraną publiczność w zupełnie inny wymiar. Refleksji, zadumy, chwili wytchnienia, ale też uwrażliwienia na otaczającą rzeczywistość. Muzyka "zmuszała" do myślenia o tym, jak postępujemy, w naturalny sposób popychając odbiorcę w stronę indywidualnego "rachunku sumienia". To była artystyczna i duchowa droga tak ważna dla chrześcijan, ale równie ujmująca dla ludzi, którzy poszukują wiary w codziennym zgiełku.

::addons{"type":"only-with-us", "color":"black"}