Duńska przygoda życia – Tucholanie na Dana Cup 2026. Nasze dziewczyny wicemistrzyniami!

Takich turniejów nie zapomina się do końca życia. Na jednym z największych wydarzeń w świecie młodzieżowej piłki nożnej nasze dziewczyny zagrały w wielkim finale! Chłopcy z kolei zaliczyli udany debiut na wielkiej imprezie. Sportowa postawa przy dźwiękach hymnu narodowego była przeżyciem nie do opisania, o czym opowiedzieli tucholscy trenerzy młodzieży. 

Piłka nożna jako priorytet ponad wszystko inne i międzynarodowa integracja – to dwa główne aspekty pobytu tucholskich piłkarek i piłkarzy na Dana Cup 2026 (18-26 lipca). Gdy doda się do tego świetną postawę i wzorowo rozegrane mecze, obraz całości jawi się jako najbardziej donośny turniej roku dla młodych Borowiaków. 

Tradycje Dana Cup sięgają 1982 roku. Z wyjątkiem pandemii organizatorzy z miasta Hjoring w Danii i nie tylko zdobywali doświadczenie, by w kolejnych turniejach brało udział coraz więcej drużyn z całego świata. Ambicje działaczy zostały spełnione i dziś Dana Cup to istny kombinat piłkarski. Liczby mówią same za siebie: 19 kategorii wiekowych, około 2400 meczów, 133 boiska w mieście i obok niego, miasteczka piłkarskie z obiektami wysokiej klasy – wszystko to składa się na obraz turnieju o światowym zasięgu, którego częścią byli Borowiacy. Udali się oni piętrowym autokarem z zespołami z Grodziska Wielkopolskiego – wszystko w oparciu o wieloletnią współpracę między klubami. 

Młodsze dziewczęta – duży potencjał i ambicje poparte emocjami  

Podczas turnieju przede wszystkim królował sport, ale były też dwa dni na zapoznanie się z atrakcjami. Wówczas jednak nie dopisała pogoda, jakby los uparł się, że przyjechano tu nie zwiedzać a grać. Deszcz okazał się ostatecznie nieważnym tłem, bo w obliczu sukcesu sportowego Tucholanek wszelkie niedogodności stały się błahostką. Młode zawodniczki i młodzi zawodnicy odwiedzili parki rozrywki, byli też nad morzem, zażyli nawet kąpieli w nim.

Do Danii pojechały cztery zespoły z Tucholi – po dwa chłopięce i dziewczęce. Trenerzy wspierali swoją obecnością piłkarki (Bartosz Babiński i Marek Zienkiewicz), było także dwoje rodziców – Monika Dębicka i Łukasz Kwiatkowski. Dajmy pierwszeństwo piłkarkom, które zostały podzielone na dwa teamy według wieku (2014 i młodsze oraz 2012). Zespół na boisku to siedem zawodniczek, mecze trwały dwa razy po dwadzieścia minut. 

Rozgrywki ułożono tak, że w grupach 4- lub 5-drużynowych dwa najlepsze teamy wchodziły do grupy A, pozostałe kwalifikowały się do grupy B. Przeciwniczkami Tucholanek były: Ukrainki , Norweżki (dwa zespoły) i Dunki. Najlepszy mecz w grupie młodsze Tucholanki rozegrały w Ukrainkami. Zajęły w niej trzecią lokatę.

Mecz okazał się remisowy, ale Ukrainki są bardzo mocnym teamem – ocenia Bartosz Babiński. – Trzecie miejsce przeniosło nas do tzw. ścieżki B. Tam pokonaliśmy Norweżki 1:0, a gola zdobyła Oliwia Szmelter. Dotarliśmy do półfinału i tam spotkał nas pech – przegrana seria rzutów karnych. 

Po regulaminowym czasie w półfinale z Dunkami Tucholanki zremisowały 2:2. Tu zdobywczyniami bramek były Oliwia Szmelter i Kornelia Sikorska. Seria rzutów karnych wyłoniła lepszą drużynę. Tucholanki zakończyły na tym meczu swój występ w turnieju. 

Dziewczęta miały wielkie ambicje i grały do końca, a po rozstrzygnięciu pojawiły się u nich łzy zawodu, ale taki jest sport – mówił Marek Zienkiewicz. – Nasze piłkarki mają duży potencjał i pokazały to w meczach. Starały się, chciały, miały wysoką motywację. Ten mecz był przełomowy, bo gdybyśmy go wygrali, droga do finału stałaby otworem. 

Tucholanie podczas prezentacji na ulicach duńskiego miasta. Fot. nadesłane

Starsze dziewczęta – akumulatory na ponad sto procent 

W starszej grupie dziewczęta z Tucholi trafiły na dwa teamy norweskie i na Meksykanki. Borowiaczki przeszły przez eliminacje grupowe jak burza, remisując tylko z piłkarkami z Ameryki Łacińskiej  (te wyrównały do stanu ostatecznego 1:1 po kontrowersyjnym karnym). Do bratobójczego starcia doszło w 1/8 finału. Pojedynek polsko-polski nasze zagrały z dziewczętami z Grodziska Wielkopolskiego. Dwie drużyny razem podróżowały do Danii. 

Wygraliśmy łatwo 5:0, ale nie manifestowaliśmy tego triumfu zbyt mocno ze względu na szacunek i sympatię do zaprzyjaźnionego klubu

– opisuje Bartosz Babiński.

Bramkarkę z Grodziska pokonały: Lena Pipowska (trzy gole) oraz Eliza Kwiatkowska i Rozalia Kortas. 

Dziewczęta z meczu na mecz grały coraz lepiej, dojrzalej. Potwierdziło się to podczas ćwierćfinału z Ukrainkami z Odessy. Było to zwycięstwo 3:1 po meczu żywej gry, efektywnej i efektownej, pełnej żywiołowości i precyzji. 

Półfinał to pokaz gry dojrzałej, ambitnej i przede wszystkim toczonej z wielką wiarą. Dlaczego? Do przerwy mecz z USA o wejście do finału był bezbramkowy i rosło napięcie w drużynach, bo w świadomości już pojawiła się wizja serii karnych. Źle się działo krótko po przerwie – Amerykanki objęły prowadzenie. Tucholanki nie zwiesiły głów – grały konsekwentnie i otwarcie. Skutkiem tego było zyskanie przewagi i zdobycie aż trzech bramek przez Lenę Pipowską – przy potężnym dopingu dziecięcych gardeł – chłopców z męskiej Tucholanki, o których niżej. Marek Zienkiewicz określił to jako grę na podwójnie naładowanych bateriach.

Tucholanki – Borowiaczki – Polki. W walce o złoto

Finał był wyjątkowy. Zespoły miały tu już status drużyn narodowych. Zagrano hymny i to, co przeżywali wszyscy podczas odśpiewywania "Mazurka Dąbrowskiego" było mieszanką wzruszenia, wrażenia, wyjątkowości, niedowierzania, emocji i sportowych, i patriotycznych. 

 Przeżywałem wszystko do głębi jak inni, a tym dziewczętom zazdrościłem, bo w tak młodym wieku weszły na szczyt swoich umiejętności i mogły czuć się dumne, choć to zbyt ubogie słowo, by przekazać ten ogrom wzruszeń – emocjonalnie wspomina Marek Zienkiewicz. – Ten motyw białego orła, hymnu, reprezentowania kraju, a nie tylko małej ojczyzny – była to wzniosła chwila. 

Na murawie Angielki wygrały przekonująco 4:0 i zasłużyły na złoto – były po prostu lepsze w każdym elemencie. Przegrana nie wpłynęła druzgocąco na dziewczęta z Borów. Potrafiły się wzruszać i cieszyć ze srebra, umiały pogratulować rywalkom, pokornie przyjąć wynik, dając upust satysfakcji z udziału w finale. 

Pozostawiliśmy w pokonanym polu aż 21 drużyn – podkreśla Bartosz Babiński. – Na trybunach trwała walka na głosy i tutaj podziękowania dla małych chłopców o wielkich głosach i sercach – tych z Tucholanki. Każda dziewczyna w drużynie dała konkretną jakość w grze, co przełożyło się na sukces. To był najpiękniejszy czas, nie do uwierzenia. 

Fot. nadesłane

Debiut chłopców – dwie drużyny, identyczna droga turniejowa 

Debiut na Dana Cup zaliczyli młodzi piłkarze z Tucholanki Mil-Trans TSL 2015 Tuchola. W ramach współpracy między sekcją dziewcząt miejscowego klubu a chłopięcym teamem narodziła się myśl, by także piłkarze spróbowali swoich sił – po raz pierwszy za granicą. Na rozgrywki pojechało osiemnastu piłkarzy z trenerem Jackiem Jeziorskim i kierownikiem zespołu Sławomirem Kehnem. Całą stawkę Tucholan podzielono na dwa równorzędne zespoły – Czerwonych i Zielonych. Ci pierwsi w swojej grupie trafili na: Duńczyków, Norwegów i Meksykanów. Zieloni w grupie zagrali mecze z: Norwegią, Danią i Nepalem. 

Nie było na tym turnieju w grupie sposobu na Norwegów, oba nasze zespoły z nimi przegrały – relacjonuje trener. – Z pozostałymi w każdym spotkaniu notowaliśmy zwycięstwo. Obie nasze ekipy wyszły z grupy do "wyższej" ścieżki, czyli A. Dodam, że tylko w naszym roczniku na turnieju zagrało aż 45 drużyn z całego świata. 

Tucholanie równo rozpoczęli, podobnie toczyli swoje mecze w grupie i na takim samym etapie zakończyli swój udział w duńskich rozgrywkach. Czerwoni trafili w 1/16 finału na Lechię Sławęcice – późniejszego zwycięzcę. Co ciekawe, Polacy z Lechii co prawda wygrali z Czerwonymi z Tucholanki, ale tylko w meczu z Borowiakami stracili na całym turnieju dwie bramki.

Zieloni odpadli z kolei w 1/16 po grze z mocnymi Duńczykami Trener twierdzi, że ten debiut zostanie długo zapamiętany. 

W meczach wygranych pokazaliśmy się z jak najlepszej strony, a w porażkach zdobyliśmy doświadczenie, grając bez kompleksów, odważnie i dynamicznie – ocenia trener. – Może zabrakło nam nieco ogrania, spokoju, bo w tych najtrudniejszych meczach każda chwila nieuwagi drogo nas kosztowała. Wszystko jednak robiliśmy z uśmiechem, werwą, przekonaniem o dobrej zabawie, choć ambitnej. Oddzielną frajdę sprawiło nam dopingowanie Tucholanek, poza tym zagraliśmy jeszcze dwa sparingi z polskimi zespołami. Byliśmy nad morzem, pospacerowaliśmy. To był w pełni wykorzystany pozytywnie czas. 

SKŁADY:

Tucholanka Bór Tuchola (rocznik 2012): Eliza Kwiatkowska, Lena Pipowska, Wiktoria Ossowska, Józefina Gwizdała, Anna Moga, Rozalia Kortas, Laura Knopek, Weronika Rzońca, Aleksandra Szamocka, Małgorzata Wajdner, Kornelia Myślińska.

Tucholanka Bór Tuchola (rocznik 2014): Oliwia Szmelter, Marcelina Babińska, Wiktoria Dębicka, Kornelia Sikorska, Lena Żmich, Julia Żmich, Roksana Rakowska, Julia Daszkowska, Iga Czarnecka, Rozalia Szmaglińska, Marcelina Rudnik.

Tucholanki Mil-Trans TSL 205 Tuchola (Czerwoni): Jerzy Jeziorski, Piotr Drejarz, Ksawery Werner, Konrad Grzywacz, Marcel Pychowski, Mateusz Kram, Marcel Pestka, Bartosz Duda, Filip Puppel.

Tucholanki Mil-Trans TSL 205 Tuchola (Zieloni): Mikołaj Nitka, Jan Gostomczyk, Jakub Nosiński, Łukasz Kehn, Filip Rydzkowski, Kacper Czerwiński, Antoni Wytrążek, Nikodem Sikorski, Filip Skórcz.

Imponujący puchar w rękach trenerów dziewcząt. Od lewej Marek Zienkiewicz i Bartosz Babiński. Fot. nadesłane