Odeszła Pani Ula z Pruszcza. Miała 104 lata, urodziny obchodziła 21 października. Przypominamy Jej opowieść z okazji setnych urodzin

Tuż przed świętem Wszystkich Świętych nadeszła smutna wiadomość. Zmarła Urszula Błażejewska, miała 104 lata. Panią Ulę odwiedziliśmy cztery lata temu z okazji setnych urodzin. To było piękne spotkanie, z którego powstał długi artykuł. Przypominamy dziś tę opowieść w całości. 

- Kiedy zorientowałam się, że wzrok mi słabnie nauczyłam się na pamięć Te Deum. To 14 zwrotek - przyznaje pani Ula. Pozostało: słuchanie radia i modlitwa, oraz pogodny stosunek do życia. - Stary człowiek nie ma dużo problemów. Najbardziej brakuje mi kontaktu z ludźmi - dodaje. To właśnie w dobrych relacjach międzyludzkich jubilatka dostrzega sekret swej długowieczności. Kocha ludzi i przyrodę. Jest wręcz "chora na las"

Tak pisaliśmy z okazji swoich setnych urodzin, która cztery lata temu obchodziła Urszula Błażejewska, mieszkanka Pruszcza w gminie Gostycyn. Pani Ula odeszła dzisiejszej nocy, 31 października. Pogrzeb odbędzie się 4 listopada w Pruszczu. Niżej przypominamy w całości artykuł, który powstał po odwiedzinach z okazji 100 urodzin Pani Urszuli.

Rodzinie składamy wyrazy najszczerszego współczucia.

::obituary{"type":"single","item":"2127"}

Pani Uli stuknęła setka. Jest "chora" na las i kocha ludzi - artykuł "Tygodnika Tucholskiego" z października 2022 roku

21 października setne urodziny obchodziła Urszula Błażejewska. Mieszkanka Pruszcza sekret swojej długowieczności upatruje w dobrych relacjach międzyludzkich i zamiłowaniu do przyrody. 

Zdecydowany uścisk dłoni i oczy pełne radości. Już od pierwszej chwili naszego spotkania widać, że Urszula Błażejewska, mimo swoich stu lat na karku i  poruszaniu się przy pomocy balkonika jest w znakomitej formie. Jej pierwsza wypowiedź wprawia nawet nieco w osłupienie. 

- Mając 85 lat załamałam kość udową, ale poza tym w porządku - ocenia  stan swojego zdrowia stulatka.  W dalszym toku rozmowy szacowna jubilatka przyzna, że słuch już nie ten i oczy. Jeszcze 2 lata temu pani Urszula z powodzeniem rozwiązywała krzyżówki. Niestety Jolki musiały pójść w odstawkę, jak i telewizja, ale to nie powód by narzekać. 

Stary człowiek nie ma dużo problemów

-  Kiedy zorientowałam się, że wzrok mi słabnie nauczyłam się na pamięć Te Deum. To 14 zwrotek - przyznaje pani Ula. Pozostało: słuchanie radia i modlitwa, oraz pogodny stosunek do życia. - Stary człowiek nie ma dużo problemów. Najbardziej brakuje mi kontaktu z ludźmi - dodaje. To właśnie w dobrych relacjach międzyludzkich jubilatka dostrzega sekret swej długowieczności. Kocha ludzi i przyrodę. Jest wręcz "chora na las".

Pani Urszula urodziła się 21 października 1922 roku w Koronowie. Tam też została ochrzczona. Swoje lata dzieciństwa, młodość  i resztę życia spędziła w Pruszczu. To tutaj jej tata Walerian Płotka prowadził piekarnię. Kiedy astma nie pozwoliła już mu wypiekać chleba, propozycję objęcia interesu otrzymała córka.

Ślub albo koniec interesu

- W 1947 roku usłyszałam od taty, że albo wychodzę za piekarza i przejmuję piekarnię albo jadę do Tucholi do urzędu  aprowizacyjnego powiedzieć, że piekarnia będzie zamknięta - wspomina jubilatka.

Pani Urszula wybrała drugie z rozwiązań, ale koniec końców, dobrych kilka lat później i tak wyszła za piekarza. 

- Po zamknięciu piekarni trzeba było żyć z tego co przyniesie ziemia, 4 ha, ale i opłacić pracowników. Żeby ratować domowy budżet zatrudniłam się jako kasjerka w GS w Gostycynie,  następnie kierowałam skupem i sprzedażą.  Kiedy nadarzyła się okazja pani Ula przyjęła posadę w powiatowej radzie narodowej w wydziale rolnictwa.  Do dzisiaj z sentymentem wspomina swojego przełożonego Jana Wysockiego. - To był fantastyczny szef - mówi.

Udane małżeństwo

Jej mężem został o 7 lat młodszy Hieronim Błażejewski z Kęsowa, który pojawił się w progu rodzinnego domu, wraz z objęciem stanowiska kierownika piekarni z ramienia GS-u. Potem też założył sad. Generalnie człowiek z talentem do wszystkiego. Po ośmiu miesiącach od poznania się młodzi wzięli ślub w kościele w Pruszczu. Był to rok 1954.   

- Mając 43 lata urodziłam córkę Annę. Tak jak i ja, została ona jedynaczką. Kiedy urodziły się wnuki, Joanna i Bartosz, to oszalałam wręcz ze szczęścia. Doczekałam się również troje prawnucząt: Stanisława, Jerzego i Cecylii - mówi pani Urszula. Z Hieronimem cieszyła się szczęśliwym małżeństwem przez 56 lat. 

- Byliśmy bardzo zgodni. Choć mój mąż skończył zaledwie 2 lata szkoły podstawowej był arystokratą ducha. Często mnie prosił, żebym mu coś czytała. Hieronim zmarł 12 lat temu. Dostał udar. Teraz cieszę się opieką mojej jedynaczki (Anny Ziegler - przypis red.) i jej męża Piotra Galantowicza - mówi stulatka.  Do dzisiaj w salonie stoi pianino, które rodzice pani Uli kupili jej  w rok po rozpoczęciu nauki gry. Miała wtedy 10 lat.  Ten prezent bezpiecznie przetrwał trudny czas wojny, i był też przyczyną wielu radości.

Zawsze z ludźmi

- Przyjaciół nigdy mi nie brakowało, zawsze chciano mieć mnie w towarzystwie. Nie byłam wirtuozem, ale miałam ładny głos. Lubiłam grać i śpiewać. W czasie okupacji nie było dancingów, ale jak była jakaś okazja do świętowania, to grałam a przyjaciele pomagali ze śpiewem - wspomina mieszkanka Pruszcza. Euforii jaka wybuchła po zakończeniu wojny, nie jest wstanie porównać z niczym innym.  

 - Nasz naród drugi raz czegoś takiego nie przeżyje. Wszyscy byli szczęśliwi. Wszyscy mieli wtedy po równo, czyli nic. Mimo to życie było do zniesienia. Były silne relacje międzyludzkie. Ze smutkiem obserwuję jak teraz zanikają kontakty, jak ludzie się stresują i ciągle za czymś pędzą.  Ja zawsze byłam z ludźmi i było mi z tym dobrze.  Przeżyłam sto lat na wsi. Ludzie na wsi to jest moja rodzina. Dzieliliśmy się ze sobą swoimi radościami i smutkami. Za co jestem wszystkim bardzo wdzięczna.  Piąte pokolenie sąsiadów już rośnie. W tym samym domu, ci sami ludzie. Bliżsi niż biologiczna rodzina, która się rozjechała. Teraz, kiedy nie wychodzę poza posesję cieszę się jak przyjdzie listonosz czy pan, który spisuje liczniki.  Oni przynoszą uśmiech i lokalne wiadomości - mówi pani Urszula, która swoich gości bez kawy nie wypuszcza. 

W dniu setnych urodzin mieszkankę Pruszcza odwiedził wójt Ireneusz Kucharski wraz z kierowniczką Urzędu Stanu Cywilnego Hanną Kufel, przekazując życzenia od wszystkich mieszkańców.  W sobotę natomiast odbyła się msza święta dziękczynna, a po niej poczęstunek w Wymysłowie. Pani Urszula nie chciała prezentów ani kwiatów. Swoich gości poprosiła, aby podczas mszy wsparli kolektę na renowację chorągwi różańcowej, którą w 1948 r. parafii sprezentowali jej przodkowie. Teraz jest bardzo wdzięczna za obecność wszystkim uczestnikom uroczystości i tym, którzy nadesłali jej życzenia.